Nieuws

C’est magnifique! – Verslag van Dr. Elly Jaffé Prijs en Stipendium

5 juni 2018

Donderdag 31 mei, de dag van de prijsuitreiking was het zomers warm. Het terras voor het Vondel CS zat propvol maar de genodigden moesten de trap op naar binnen. Daar wachtte al direct een verrassing: bij aankomst ontving iedereen een fraai verzorgd boekje over de passies van Elly Jaffé getiteld C’ est magnifique!

Onze voorzitter Maria Vlaar die de gasten op de haar eigen, flamboyante wijze verwelkomde, had als eerbetoon aan deze erudiete en eigenzinnige dame haar nagels rood gelakt. Want Elly Jaffé stond erom bekend dat ze zich altijd tot in de puntjes verzorgde.

Bladerend door het rijkelijk van foto’s voorziene boekwerkje, kon ik constateren dat dit eerbetoon volstrekt terecht was: zelfs als klein meisje was Elly al een dametje, met haar kanten kraagjes.

Vervolgens werden we getrakteerd op een boeiende middag waarin de zeven genomineerden voor zowel het stipendium als de prijs hun zegje konden doen over zichzelf, en hun werk als vertaler van complexe Franse literatuur. Daartoe aangespoord en uitgehoord door Abelkader Benali en Philip Freriks. Het was verrassend om te horen hoe deze zeven op het vertalers pad terecht waren gekomen.

Zo heeft Gertrud Maes veertien jaren als kok gewerkt, en moest Karlijn Brouwer manuscripten lezen voor Cossee. Van eentje zei ze: deze is zo goed, die moeten jullie nemen. Vervolgens mocht ze het zelf vertalen en sleepte zo haar eerste echte opdracht binnen.

Eva van Wissenburg vertelde dat ze voor een thriller vol straattaal in gesprek raakte met een hiphopper. “Je moet je als vertaler in veel uiteenlopende zaken verdiepen.” Zij kreeg het Stipendium, een bedrag van €7000.

Anneke Alderlieste vertaler van Hele Dikke Moeilijke Boeken, kwam peinzend tot de conclusie dat vertalen moeilijker wordt, naarmate je ouder wordt. ‘Het gaat om het zoeken naar het juiste woord. Als dat lukt, valt alles op zijn plaats.’ Liesbeth van Nes reist naar de plekken waar ‘haar’ boek zich afspeelt. Omdat dan pas duidelijk wordt waarom iets op een bepaalde manier beschreven wordt.

Martin de Haan liet weten ooit op driekwart van een vertaling te zijn maar opnieuw te zijn begonnen. “Het sprankelde niet genoeg.’ Toen Philip Freriks het jury rapport voorlas, bleek Martin de winnaar te zijn. Hij las een dankwoord voor, en zei droog: ook als ik niet zou winnen, dan was het toch een mooie schrijfoefening. Daarin stond: ‘Ik zie de vertaler als auteur van een nieuwe tekst, een vertaling is als een brug tussen twee culturen.’

Een stelling die voor mooie gesprekken zorgde tijdens de borrel. Dat deze middag muzikaal begeleid werd door Pierre et les Optimistes die een heerlijk gypsy achtig Franstalig repertoire zongen, maakte het tot een perfecte Auteursbond waardige bijeenkomst.

Lees het juryrapport

Verslag: Erna Gianotten Beeld: Inigo Garayo